به نام خدا

معلّم عزیزم :

   ( تقدیم به آن که اندیشه ها را پرورانید وگلستانی را بنیان نهاد )

ای آغاز بی پایان ، ای وجود بی کران ، ای والا مقام ، ای فراراتر از کلّام ، ای معلّم تورا سپاس

تو همچون باران در کویر خشک اندیشه ام باریدی ومرا سیراب کردی ؛ ای نجات دهنده

آدمیان از جهل نادانی ؛  لب خندت ، امید زندگی برای ما است ؛ این تویی که با دستان پر مهرت

بوته های  علم وایمان را در وجودم نشاندی و گل های های گلستان روح ام را با اندیشه های

زیبا وژرف آفرینت  پروراندی همان طور که قدم گذشتن در جاده بی انتهای علم را به من

آموختی پس تورا ای معلّم به وسعت نامت سپاس می گویم ودوستت دارم .

         با احترام :